- bloguna son yazdığı yazı: Istanbul Yoktu Sen Olmasaydin.
topluluklar
üyesi olduğum topluluklar | yöneticisi olduğum topluluklar
-
Atatürk
3811 üyesi var. üyelik serbest.
-
yeraltı edebiyatı
2332 üyesi var. üyelik serbest.
-
Okan Bayülgen
825 üyesi var. üyelik serbest.
-
siyaset
723 üyesi var. üyelik yönetici onayı ile.
-
kitap
414 üyesi var. üyelik serbest.
-
emre aydın
97 üyesi var. üyelik serbest.
-
izmir
2597 üyesi var. üyelik serbest.
-
devrim
257 üyesi var. üyelik yönetici onayı ile.
-
ben de deliyim
192 üyesi var. üyelik serbest.
-
sebokolik
108 üyesi var. üyelik serbest.
-
Aynadaki Yüzümüz
80 üyesi var. üyelik yönetici onayı ile.
-
veda senfonileri
17 üyesi var. üyelik serbest.
-
ümit yaşar oğuzcan
5 üyesi var. üyelik serbest.
-
nefret
5 üyesi var. üyelik serbest.
-
jorge luıs borges
4 üyesi var. üyelik yönetici onayı ile.
tear panosu
arkadaşları neler demiş?
Bugün pazar.
Bugün beni ilk defa güneşe çıkardılar.
Ve ben ömrümde ilk defa gökyüzünün bu kadar benden uzak bu kadar bu kadar geniş olduğuna şaşarak kımıldanmadan durdum.
Sonra saygıyla toprağa oturdum,
dayadım sırtımı duvara.
Bu anda ne düşmek dalgalara,
bu anda ne kavga, ne hürriyet, ne karım.
Toprak, güneş ve ben...
Bahtiyarım...
nazım hikmet
tear 25 Eylül 2008 03:17
Gizlice en çok korkulan hep gerçekleşir sonunda.
Yazıyorum: Ey, Sen, acı! Peki sonra
Bütün gerekli olan biraz cesaret.
Acı ne kadar ortaya çıkar ve kesinleşirse, yaşama içgüdüsü o kadar ağır basıyor ve intihar düşüncesi o kadar zayıflıyor.Kolay sanmıştım ilk düşündüğümde. Zayıf kadınlar yapmıştı bu işi. Alçakgönüllülük istiyor, kendini beğenmişlik değil.Tiksiniyorum bütün bunlardan.
Sözler değil. Eylem! Artık yazmayacağım…
cesare pavese
tear 25 Eylül 2008 03:03
İSTANBUL YOKTU SEN OLMASAYDIN
Ben nice Istanbul’lular gördüm sana gelinceye kadar
Kirli paçavralara benzerdi insanlari
Dostluktan, vefadan yoksun.
Bölünmüs, dagilmis, parçalanmis
Ve herbiri kendi agirligiyla ezilmis, yorgun.
Yüzümde dolasan birer igrenç böcekti gözleri
Bir tutsam
Yapisir kalirdi ellerime en çirkin yerleri
Evlerinde buldugum yalnizlik
Sokaklarinda buldugum upuzun bir kahirdi.
Günler boyunca
Bir baska karanlik gelirdi
Karanligin biri kaybolunca
Günesler dogardi görmezdim.
Bir ses durmadan ölüme çagirirdi beni
Bilmezdim bu sehirde senin yasadigini.
Bilmezdim...
Zindandi bütün meyhaneler
Duvarlar karaydi
Köhne bir bizans eskisiydi Istanbul sensiz.
Semt semt bir agir yorgunluktu
Sürekli bir aldanisti sokak sokak
Benden en uzak sevgilerde yasadim yillarca
O büyük yalanlarda yasadim.
Senden habersiz bir ölü gibi
Senden uzak zamanlarda yasadim.
Mabetler yikildi içimde
Umutlar hayaller yikildi
Bir gün bütün Istanbul yikildi.
Sokaklar kaydi ayaklarimin altinda
Gün oldu kalabalik meydanlarinda inançlarim yikildi
Gün oldu
Gözlerime çiviler çakildi merhametsiz.
Toz toz oldum, duman duman oldum
Aldigini geri vermedi yillar
Yitirdim kendimi bu rezil sehirde
Seni buluncaya kadar.
Eskiden bir lale hatirlardim
Yada mavi mavi bir deniz Istanbul denince
Serin rüzgarlar oksardi saçlarimi
Rihtimlar balik balik kokardi.
Ne zaman
Yumsam gözlerimi bir gemi kalkardi.
Vapur düdükleri durmadan öterdi.
Eskiden bir Istanbul vardi bilmedigim
Bana yeterdi.
Sonra kaç yil yarali bir hayvan gibi
Gezdim sokaklarinda
Sonra kaç yil bir sevgi aradim
Istanbul’u aradim.
Belki de seni aradim bilmeden
Ayaklarimin dibinde den,izler can çekisti
Sehirler parçalandi
Bir çag öldü gözlerimin önünde
Benim en güzel çagim öldü.
Bizi topraktan yarattilar
Gel gör ki...
Bu sehirde
Benim topragim öldü.
Seni aradim bu sehirde yillarca
Yana yakila seni..
Sen kimdin, sen neredeydin kimbilir.
Hep böyle sensizmiydi bu sehir.
Bu sehir Istanbul’muydu ?
Öyleyse sensiz yasanmazdi bu sehirde
Gemiler demir almazdi
Trenler islemezdi
Sen olmasaydin
Bir ömür bitip
Yepyeni bir ömür baslamazdi içimde
Bahar gelmezdi
Agaçlar çiçek açmazdi
Seni bulmasaydim
Ve ben yoktum
Istanbul yoktu
Sen olmasaydin.
Ümit Yaşar Oğuzcan
1